Crying Over the Eggs: Αναζήτηση ομοιομορφίας με το θέλημα του Θεού

4
Crying Over the Eggs: Αναζήτηση ομοιομορφίας με το θέλημα του Θεού

Το πρωί του Σαββάτου έφερε μαζί του μια αίσθηση προσμονής.

Τα παιδιά είχαν ήδη σηκωθεί και έπαιζαν στα δωμάτιά τους καθώς κατέβηκα ήσυχα τις σκάλες για να αφιερώσω λίγο χρόνο για να προσευχηθώ και να προετοιμαστώ πριν από την έναρξη της πολυάσχολης μέρας μας. Το σχέδιο ήταν να πάω στους γονείς μου και να ξεκινήσω μερικές από τις ανοιξιάτικες δουλειές – κλάδεμα δέντρων και αρχίζοντας σπόρους. Θα ήταν επίσης μια ευκαιρία για τα παιδιά να κάνουν ένα διάλειμμα από το μικρό μας σπίτι και την αυλή και να απλωθούν για να παίξουν, να τρέξουν και να εξερευνήσουν. Ποιον κοροϊδεύω, λειτουργεί και ως διάλειμμα για μένα από τον θόρυβο και τις καθημερινές μου ευθύνες.

Η εβδομάδα ήταν μια βόλτα με συναισθήματα. Βρήκα τον εαυτό μου να χρειάζεται να κάνω μια περιστροφή στην επιχείρησή μου που απαιτούσε πολύ χρόνο για να επεξεργαστεί. Οι σχολικές συνήθειες κυμαίνονταν λόγω των ημερών χιονιού και των προβλημάτων νερού στο σχολείο. Η ζωή ήταν απλώς πολύ βαριά και ένα Σαββατοκύριακο στους γονείς μου με νέους περισπασμούς ήταν μια πολύ ευπρόσδεκτη σκέψη.

Μετά με πήρε τηλέφωνο η αδερφή μου.

«Μπορεί να θέλετε να τηλεφωνήσετε εκεί», είπε. «Η μαμά και η αδερφή μας δεν αισθάνονται καλά». Φυσικά, είχαν κρυώσει άσχημα και τα σχέδιά μας αναβλήθηκαν.

Καθώς έφτιαχνα αυγά για μένα και τον άντρα μου για πρωινό, Ξέσπασα σε κλάματα. «Κύριε», φώναξα. «Προσπαθώ τόσο σκληρά να κάνω τη θέλησή σου και να θέλω αυτό που θέλεις, αλλά είναι τόσο δύσκολο».

Ο σύζυγός μου ήρθε κοντά μου και με ρώτησε τι ήταν λάθος. Κάθε αποθαρρυντική σκέψη και ανασφάλεια βγήκε ορμητικά από το στόμα μου, ενώ Εκείνος άκουγε υπομονετικά.

Με πλήρη διαφάνεια, το μεγαλύτερο μέρος του Σαββάτου μου το πέρασα καθισμένος στον καναπέ και ξεκουράζομαι, σκέφτομαι, επεξεργάζομαι και είμαι. Υπήρχαν στιγμές που φρόντιζα για πράγματα που έπρεπε να γίνουν, όπως να καθαρίσω το μπάνιο και να βεβαιωθώ ότι τα παιδιά τρέφονταν, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας περνούσε σε ξεκούραση.

Μου έδωσε χρόνο να επεξεργαστώ και να δώσω στον Θεό όλα όσα είχα στην καρδιά μου. Είναι να παραδίνω ξανά και ξανά τα δικά μου θέλω και επιθυμίες στο πιο ιερό Του θέλημα. Αυτή η παράδοση είναι ένας καθημερινός αγώνας – ένας αγώνας που απαιτεί να βγω έξω από τον εαυτό μου και να προσκολληθώ στον Θεό. Είναι να λέω ναι σε αυτό που έχω μπροστά μου σήμερα, να λέω ναι στις αλλαγές στο σχέδιο, να λέω ναι στις απογοητεύσεις, να λέω ναι και να επιλέγω τη χαρά.

Αχ, αυτό αγαπητοί φίλοι, να διαλέξετε τη χαρά μέσα στα βάσανα και τις δοκιμασίες. Αυτός είναι ένας στόχος που αξίζει να επιδιώξουμε.


Schreibe einen Kommentar